Soms zijn het net kadootjes; de grappige, of ontroerende uitspraken waar kinderen tijdens onze coachgesprekken mee komen.

“Morgen is het een vervelende dag” zucht Kim van 5 jaar.

“Waarom is het morgen een vervelende dag?” vraag ik.

“Omdat ik dan een paardenstaart in moet!”

Haar blik maakt duidelijk dat ze dat helemaal niks vindt.

“Hoezo MOET jij dan een paardenstaart in?” Ik ben benieuwd maar begrijp het al snel.

“Mijn moeder gaat morgen heel ver logeren en mijn vader kan alleen maar een paardenstaart maken!” Tja… dat is inderdaad afzien….

 

Of Juul van 6, die wil laten zien en horen dat ze, behalve goed pianospelen, ook goed kan zingen. In opperste concentratie en met een dun, gedragen stemmetje, klinkt het tijdens het klaarleggen van de dominostenen:

Afbeeldingsresultaat voor regen paraplu kind

“Ik ben heel verdrietig, daarom huil ik nu.

Mijn tranen blijven stromen, ik pak mijn paraplu.

Hoe kan ik mijn tranen laten verdwijnen,

kijk, daar gaat de zon al schijnen”

We zijn er beiden even stil van als ze is uitgezongen en kijken naar de dikke regendruppels die over het schoolraam langzaam naar beneden glijden.