Dankbaar bos

Het thema van de coachwandeling is vandaag “Dankbaarheid”. Samen met zes kinderen in de leeftijd van 8 tot 12 jaar loop ik met regelaarzen aan en een rugzak op door het bos van De Bilt. “Wie voelt zich wel eens dankbaar en waarvoor?”

Pratend maar ook om ons heen kijken stellen we vast dat er best veel is om dankbaar voor te zijn; thuis, op school maar ook hier met elkaar in het bos. Eigenlijk wel meer dan we dachten. “Ik zeg het alleen nooit zo” legt Duco uit. “Misschien is het een leuk experiment om te kijken wat er gebeurt als je dat wel eens zou doen?” stel ik voor.

Als we een kwartier later langs een wei met paarden komen en de kinderen hen wat gras geven zegt Duco “Ze mogen ons wel dankbaar zijn, die paarden. Ze staan voor het grootste gedeelte in een wei met alleen maar modder!” “Jouw moeder zal wel dankbaar zijn dat je NAAST en niet IN die wei staat me je nieuwe sneekers!” grapt Bart.

“Wie helpt Marthe over die boomstam heen? Ze wil wel maar durft niet want hij is wat glibberig”. Afwachtend kijk ik de groep aan. Jane steekt een hand uit. “Thanks” roept Marthe die hem vlug pakt en zich blij op de boomstam hijst. “Wanneer hebben jullie voor het laatst eigenlijk iemand geholpen?” vraag ik als we verder lopen “En waarmee?” Na Nico’s verhaal over zijn moeder die ernstig ziek is, weinig zelf kan en veel hulp nodig heeft (ook van hem) wandelen we een poos in stilte verder.

“Dank je wel voor jouw openheid” zeg ik als we na anderhalf uur weer bij het beginpunt van de wandeling zijn en Nico aanstalten maakt om naar zijn fiets te lopen. “Jullie bedankt voor het luisteren.” Dan fietst hij snel weg. “Ik kom nog een keer!” roept hij nog even achterom kijkend. “Het was leuk!” “Heel fijn Nico, bedankt!” roep ik terug terwijl ik mijn hand opsteek.

Deze momenten, deze wandelingen, voelen soms net als kleine kadootjes voor zowel de kinderen als voor mij. Ik ben dankbaar dat wij elkaar deze “bos-kadootjes”kunnen geven en kunnen genieten van ze te ontvangen.